CzytajÄ…c pobieżnie nowy, drugi po Å›wietnej PamiÄ™ci przyjęć, tom poetycki Katarzyny Michalczak, Å‚atwo można by stwierdzić, że gÅ‚ównym bohaterem tych wierszy jest jÄ™zyk. Ale to nieprawda: nie wolno dać siÄ™ uwieść niezwykÅ‚ej oryginalnoÅ›ci samego obrazowania. To nie jest kuglarstwo, ale odważna i bezkompromisowa poezja, której bohaterami jesteÅ›my my – Å›wiadkowie i uczestnicy wspóÅ‚czesnoÅ›ci, otoczeni nadmiarem drobnych rekwizytów, przepracowujÄ…cy traumy, pożądajÄ…cy kontaktu z wartoÅ›ciami i naturÄ…, szarpani paroksyzmami mniej lub bardziej niestabilnych relacji, Å›niÄ…cy.