Pod mym oknem Cyganka stojaÅ‚a caÅ‚a zbroczona w krwi, Å›piewa córce Jadzia Chmura. Matka wydobywa z siebie gÅ‚os, kusi Å›piewem syrenim i krąży jak nakrÄ™cona. Córka jest nieruchoma i cicha, jak zasnęła, tak Å›pi. Obudź siÄ™, Å›piÄ…ca królewno! Dominika nie sÅ‚yszy sÅ‚ów Jadzi, tylko puste dźwiÄ™ki, opadajÄ… jak wirujÄ…ce w wodzie strzÄ™pki materii. Najgorsze, że w jej Å›nie niczego nie można policzyć. Zaczyna od jeden, ale już dwa wymyka siÄ™ i rozpÅ‚ywa, a na jego miejsce nadciÄ…gajÄ… biaÅ‚e Å‚awice, chmary, roje, chmury. Czasem Dominika czuje zapach i chwyta siÄ™ go jak nici Ariadny; korzenny zapach sklepów kolonialnych, egzotycznych bazarów, o których kiedyÅ› czytaÅ‚a, i zapach spalonego miÄ™sa, splecione.
[fragment]