Zygmunt Haupt to jeden z wielkich nieodkrytych polskich pisarzy XX wieku.

Styl Haupta jest natychmiast rozpoznawalny: rzÄ…dzi nim wÄ™drówka skojarzeÅ„, kontrapunkt nastrojów i perspektyw widzenia Å›wiata. Pisarz opowiada o wÅ‚asnym dzieciÅ„stwie widzianym z perspektywy dorosÅ‚oÅ›ci - i zdarzeniach wieku dojrzaÅ‚ego, w których umie zachować bezpoÅ›redniość i Å›wieżość postrzegania dziecka; kreÅ›li portrety przyjacióÅ‚ i czÅ‚onków rodziny, ale też ludzi spotkanych przypadkowo. Opowiada o zwyczajach maÅ‚ych spoÅ‚ecznoÅ›ci woÅ‚yÅ„skich: polskich i ukraiÅ„skich chÅ‚opów, Å»ydów, maÅ‚omiasteczkowej inteligencji, wÅ‚aÅ›cicieli ziemskich i żoÅ‚nierzy, przywoÅ‚uje widziane malarskim okiem obrazy natury i kreÅ›lone w Å›wietnym, perspektywicznym skrócie scenki rodzajowe, ale przede wszystkim zatrzymuje wzrok na postaciach, które go intrygujÄ… i poruszajÄ… - na ludziach zakochanych, walczÄ…cych, ludziach u poczÄ…tku i u kresu życia. Wbrew zatem pozornej nieistotnoÅ›ci tego, co w tych opowieÅ›ciach pokazane, Haupta - erudytÄ™ i filozofa - interesujÄ… tematy najpoważniejsze, zaduma nad egzystencjÄ… czÅ‚owieka: próbuje narysować ksztaÅ‚t ludzkiego życia, splot różnych losów, wpatruje siÄ™ w ich niejasnÄ… symbolikÄ™, poszukujÄ…c sensu.

prof. Jerzy JarzÄ™bski