Gdyby ktoÅ› pytaÅ‚ o twórcÄ™, który w ostatnim ćwierćwieczu pisaÅ‚ o poezji najbardziej gorliwie i dociekliwie, wielu czytelników odpowiedziaÅ‚oby: to Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki. Nikt nie sprawdzaÅ‚ jej granic – na samym sobie, po kres, Å›mieszność i obÅ‚Ä™d – równie dotkliwie jak „Dyciu”. Nikt nie demaskowaÅ‚ zbrukania poetów równie brutalnie i nikt z podobnÄ… delikatnoÅ›ciÄ… nie odsÅ‚aniaÅ‚ czystoÅ›ci samej poezji. W wybranych przez autora 25 wierszach dochodzi też do innych obnażeÅ„: jÄ™zyk dociera do ciemnoÅ›ci matczynej schizofrenii, do rozszczepienia zaznaczajÄ…cego historiÄ™ narodów (ukraiÅ„skiego i polskiego) oraz konkretnych rodzin, do szczeliny, gdzie nic nie można ukryć i pozostaje tylko bezradność. To wÅ‚aÅ›nie tam – jak pokazuje przejmujÄ…cy zbiór Dyckiego – „koÅ„czÄ… siÄ™ możliwoÅ›ci/ i zaczyna opowieść”.