CiaÅ‚o „dyciowego” wiersza znowu straceÅ„czo taÅ„czy przed czytelnikami. TaÅ„czy ciaÅ‚o prywatne – bolÄ…ce, chore, sÅ‚abe, rozedrgane miÄ™dzy pragnieniami a ograniczeniami. CiaÅ‚o, które wybija – stopami, synkopami, perseweracjami – poetycki rytm nawet wtedy (lub zwÅ‚aszcza wtedy), gdy nie domaga gÅ‚owa, a „antyÅ›wiryna” zaciemnia wyrazistość. Na pograniczu rozumu i szaleÅ„stwa taÅ„czy też poetyckie ciaÅ‚o publiczne: uwikÅ‚ane w spoÅ‚eczeÅ„stwo i historiÄ™, targane sprzecznoÅ›ciami, schizofrenicznie rozrywanena scenie pamiÄ™ci miÄ™dzy polskoÅ›ciÄ… a ukraiÅ„skoÅ›ciÄ…. I znowu schodzÄ…ce siÄ™, godzÄ…ce, scalone – w niepowtarzalnym idiomie poezji Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego